قصولی قصہ کریندے “ھک ھا بادشاہ۔۔ او ھا ٹوٹے زمین دا بادشاہ” قصہ کیویں ٹُرے، نیں ٹُردا قصہ۔ قصولی دروھ کریندے۔ کُوڑ دا پڄلا پُوا پکیندے۔ ایں کیوں نا اَکھیجے۔ ھِک ھا ٹوٹا زمین دا، اوندا ھا ھک بادشاھ۔ شاہ، کئ آئے تے کئ ڳئے۔
ھر وسوں دی بھُوئیں، بھُوئیں تیں بادشاھی سئے سئے اَنگ انَگیندی، رنگ رنَگیندی، سَنگ سُھیندی، کِھنڈردی، سُنگڑدی رھی۔ بَھاڳ، سُھاڳ سِتریندے وی رھے تیں سُوا وی تھئے۔ وَݨ دَھݨ پُھٹدے، پَھلدے، سُکدے سڑدے رھے۔ کئ چھمک چھلو جُھمریں گُھمریں کھیڈداں تیں کئ ڳل لیلھاں کھنڈا مویاں۔
ویلھا گھٹو گھٹ ݙو ݙھائ سئے ورھیاں پچھو دا ھوسی۔ گُزری راند، آلائیت دا وھلا۔ اُنھیں پہریں اّلائیت دا پکھ پیٹا درِگھا ھا۔ سُݨ سݨیڄ ھک ٹک ھائ۔ کَنسو دی بوباس مِٹھی درِڳ تیں کھٹی کوڑی واجبی۔ سُݨن، الاوݨ ءچ ترسلا ھا۔ ترسلا سچ پَک دا۔ تہوں آلائے دا مُل پوندا ھا۔ ایکوں وسو وس بھوئیں ھاٻ ناھن کریندے۔ جیوݨ جوڳ دیاں رِیتاں چَویڑی آلی کندھ وانگ اپݨے وسبے اِچوں پُھٹدین۔
کَن تیں ھتھ رکھ گاوݨ تیں جھولیاں جوڑ سہرے، سّمیاں ڳوینداں ھن۔ رُجھیپے گھٹ، نِیکَنڳلے پَہر وادھو۔ ساوݨ، بدرا، ݙوپہریں ٻیریں، ڄنڈیں دی چھاں ھیٹھ، سیالی لُریاں گُھلݨ سیتی پَتھاری دی چُلھ دے چؤدھاروں پِڑ لڳدے ھن۔ سیالا مانھ ارداسی ڈھیر۔
دھرمی چیخا آوی وانگ ناھی تپیا۔ اے ݙن کلیلواں ھا۔
وَسو، مُراداں تیں سیتلاں رَل مِل راھندیاں ھَن تیں ݙُکھ سُکھ وَنڈن، سُھاون ھا۔ ھاڑ دی پندھری لگݨ سیتی تریمتیں سمی دی جوڳ راتیں رَسّاون ھا تاں اے ٹور ٻنی وٹھے تائیں ٹُرے ھا۔ وچو وچو گُزری وِھاݨی دے حال تیں گلہ گماذی وی بہہ کرن ھا۔ اندھ اندر جتھ بھَؤ بَھوَّا ھوندے اُتھ پیا پاپ وی جوت جاگیندے۔ دھ، پریں دے ڳالھیں نال جیووں کنڈریڑ چڑے ھا، چھرکیاں بھر رام رحیم تیں اللہ آلے لوکیں دے قصے بدھیندے ھن۔
وَسو الاݨی تھئ، اڑیاں! آھدن خان آلے منگروٹھے دے ھیٹھاڑ ھک بزرگ آیا ٻیٹھے، ٻہوں پہنتا ھوئے وݙیاں عبادتاں کریندے۔ ساوی جُھل ءچ مصلے تیں گزردی ھس۔ کَنّوَھاں نیں ساݙی توں اُتوں، رن چاڑی کنوں وی اُتوں گڑگوڄی دا ھے۔
وݙی خلقت پئی ویندی ھے اوندو، بیمار، غریب- آ تے ‘مراداں پندن’ ۔ ‘ھیں نیں، اُنھیں دی کئ مراد پُنی وی ھے” سِیتلاں جِھکی کؤ اچ وَسو کنوں پچھیا۔ وِچوں مُراداں اّلا پئ جو شودے ھن غریب، تہوں گھر آلی آھدی ھس ݙیہاں راتیں عبادتاں کُٹی پئیں، کَہیں کارے مسلے دو تھیویں ھا۔ ھَل اُوڑ، کئ روزی مانی دی کرو ھا۔ ایں مُدے دا کِھلدیں وَلدا ݙیندے۔۔۔ “اُوڑیں ارش تیں ودا کڈھداں”۔۔۔
کُراڑی عمراں آلیاں پَکیڑیاں، پَکی ڳالھ کریندن۔ جو بھوئیں ھر جاؤ نیں ھوندی۔ خینس، ھاٻ ایندی خصلت ءچ کینی۔ اُوڑ لَتھا بیجا سیٻے دا متھاج ھے۔ پُھٹدے، تار اُسردے، آڳلی رَس بھریندی اے۔ انگلیں اچ سُرکار تھیندے۔ ٹانڈے تیں دُنب پَکدن مٹھے کھیر جوآریں دے۔۔۔. اُوڑیں پَتالوں سِٹا اَن کڈھدن ۔۔۔ ولدا سَمی ڳویچݨ پئے ڳئ۔
اکھر کاری : شفقت اپّی